Siedziby ludzkie jako kreacja

Jedną z podstaw cywilizacji człowieka jest umiejętność tworzenie, kreacji i świadomego zmieniania bliższego i dalszego otoczenia. Składową tego otoczenia, a często jego zasadniczą częścią, jest siedziba ludzka, schronienie, dom. Już w najstarszych cywilizacjach umiejętność tworzenia funkcjonalnych i pięknych budowli stała się sztuką, wymagającą od jej adeptów nieprzeciętnych umiejętności, wiedzy, wyobraźni i inwencji twórczej. Architektura, podobnie jak inne dziedziny sztuki, naznaczona była szeregiem cech formalnych, składających się na styl określonej epoki i określonego kręgu cywilizacyjnego. Im bardziej rozwinięta cywilizacja, tym więcej wznosiła okazałych i coraz mniej użytecznych budowli. Budownictwo mieszkalne znikało w cieniu potężnych, monumentalnych świątyń i grobowców. Religia, wierzenia i kult władzy był silniejszym bodźcem do kreowania wytworów sztuki architektonicznej niż codzienne potrzeby człowieka, co prowadziło i prowadzi do tworzenia dzieł, z punktu widzenia podstawowych potrzeb, irracjonalnych.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej: